Muhammet Fatih Dur

Tam ortasında bunaltı yükseldi gönlün
Karardı göz kapakları gibi gökyüzü
Ve kusmak gökkuşağı oldu zifirde. 
Döndüm, hissetmediğim doğrulardan. 

Akmayan gözyaşı zehir olur, 
Duygular paranoyak bir nameye
Hicaz makamında çalar durur

Kalp söner, kalp söner, kalp söner
Kalp kırıldığı yerden kaynamaz bir
Üşür kum tanesi, yaralı kanadından 
İmdada yetişemez melek

Kalp kırıldığı yerden kaynamaz
Söz düştüğü yerden kalkmaz
Ve nefes yetmez amin demeye
Ezan bitesiye
Tebessüm kalır storylerde.

Kim bilir kaç kişiydi,
Aynı mezara gömülen