Elnur Kibar

Uzunca bir yoldayım,
Sorarsanız aynı hayata benziyor.
Yürüyorum durmaksızın.
Aklımda cevapsız sorularla birlikte,
Her tarafta insanlar…
Oturmuş, gözyaşlarını gizliyorlar.
İlk kaldırımda bir çocuk gördüm;
Ailesiyle anlaşamamış, kavga etmişler.
İlerledim, bir gence rastladım;
Sevdiğini kaybetmiş, divane olmuş.
İnsanlar “Deli” demişler ona saçmalıklarıyla.
Onun yanında yaşlı bir adam…
Gençliğinin değerini bilememiş, pişman olmuş.
Daha ileride bir kadın ile karşılaştım;
İstismara uğramış, kimse elini uzatmamış.
Bir çift ise beraber oturuyorlardı kenarda,
Vatan uğruna oğullarını kaybetmişler.
En sonunda ben de oturdum ve anladım:
“Bu dünya yalandı ama yine de inandık;
Önemli gördüklerimiz aslında önemsiz,
Bizim sandığımız bu dünya ise hiç bizim olmamıştı.”
Ölüm bize bu kadar yakınken sorgulamadan da edemedim:
Madem yalan bir dünyaydı burası;
Nedendi bu kadar telaşımız, kavgalarımız, bağlanışlarımız?