Erkin Tolga Sayılkan

Sabah sessizliği, yaprak hışırtısı,
Bir damla gözyaşı ile başlar yolculuk.
Kimse bilmez, içinde ne var,
Kim yatar?
İçindeki zamanın son saatini
Fısıldayan bir kuşun kanatları mı?

Yol boyunca sızlayan ellerin,
Köklerinden sökülen toprak,
Ve öksüz kalmış bir yürek.
İçinde her şey var, ama hiçbir şey yok.
Bir zamanlar rüzgârla dans eden sevda,
Şimdi sadece sükûnetin içinde,
Ruhunu terk eden bir mecnun gibi.

Toprağa karışan, denize düşen, havaya uçuşan
Sözleri unutulup mırıldanan bir şarkı gibi
Geçip gider izin her köşede, her adımda.
Ama sen, yalnızca bir tabutsun
Varlığınla değil,
Yokluğunla geçersin bu yoldan.

Geçtiğin yoldan, yolun sonundan
Dört kollu bir tahttan
Bir gün toprakla karışırken,
Toprakla buluşurken
Belki yine bir ebediyet,
Bir ölümsüzlük hayaliyle,
Bir araya gelir tüm yolcular.